Context Window'u Çöp Çekmecesi Değil, Bütçe Gibi Yönetin

AI destekli kodlama akışlarında context window genellikle rastgele doldurulan bir alan gibi ele alınır: dosyalar açılır, stack trace yapıştırılır, sohbet şişer ve model erken talimatları unutmaya başlar. Bu yazının konu ettiği ai-assistant-dot-files projesi, context'i bir 'vibe' değil açık bir bütçe olarak tasarlayan bir Context Engineering Framework'e dönüşmüş: shared/ altında tanımlı 24 ajan, 53 yetenek ve 13 ajanlar arası kontrat, altı farklı AI kodlama aracına (Claude Code, Cursor, Windsurf, Copilot, Gemini/Antigravity, Codex) yansıtılıyor.

Mimarinin kalbinde context-engineer adlı özel bir ajan var; bu ajan hiçbir şey implemente etmiyor, sadece asıl iş başlamadan önce bir context-manifest.md üretiyor. Bu manifest, ilgili dosyaları, bilgi öğelerini, mimari kararları ve token bütçesi baskısını önceden tanımlıyor; ayrıca kendi kontratı ve validate-artifact kontrolüyle pipeline'ın geri kalanına geçmeden önce doğrulanan resmi bir artefakt haline geliyor.

Framework ayrıca Context, Memory ve Learning kavramlarını net biçimde ayırıyor: context şu anki çalışma kümesi, memory kalıcı ve süzülmüş bilgi, learning ise tekrar eden teslimat verisinin kurallara dönüştüğü geri bildirim döngüsü. 'Context decay' mekanizması, iki fazdan eski artefaktların tam metin yerine yaklaşık 200 kelimelik özetlerle taşınmasını öngörüyor; böylece downstream ajanlar gereksiz eski detaylarla boğulmuyor.

Ayrıca her araç aynı yetenekte değil: Claude Code tam ajan orkestrasyonu sunarken Windsurf ve Copilot sadece persona/rule projeksiyonu alıyor. Bu fark, shared/ katmanı ve check-parity.sh gibi script'lerle yönetiliyor. Mühendisler için pratik ders, 24 ajanlı bir sistem kurmasalar bile context/memory/learning ayrımını yazılı hale getirmek, ağır işten önce bir context manifest üretmek ve eski artefaktları varsayılan olarak özetlemek gibi basit disiplinleri kendi projelerine taşıyabilecekleri.